حقايق تلخ

طغيان كرده ام

ديگر نميتوانم سكوت كنم

ميخواهم تا انتهاي اين مسير را بروم

ميدانم كه به پرتگاه منتهي ميشود

اما خواهم رفت

شايد دل سودا زده ام آرام گيرد

در برگ برگ خاطراتت نشانيه مرا پاك كن

نشان بي نشاني ام از آن تو باد.

طغيان كرده را مجال ماندن نيست.

شكستنم را باور ميكنم

اما چگونه شكستنم را هرگز

اي كاش هزاران بار ميشكستم

اما يك بار هم تو مرا نميشكستي...

آمدنت بهانه اي بود براي رفتنم

رفتم ولي هنوز در خاطراتم به جا مانده اي

بهانه ديگري به من بده و دوباره بيا

 سنگينيه خاطراتت شكنجه ي سختي ست

آگهيه احساس گم شده ام را در روزنامه چاپ كرده ام تا شايد اينگونه پيدايش كنم...

تو نيز اگر نشاني از آن يافتي مرا بيخبر مگذار كه سخت دلتنگش هستم....

حالم بد است...تنها تو ميداني

چيز زيادي نميخواهم

يك قلم و يك كاغذ به من دهيد

ميخواهم بنويسم

ميخواهم خستگي هايم را فرو بريزم

ميخواهم نااميدي هايم را بر كاغذ رونمايي كنم

ميخواهم تنهايي هايم را به تصوير بكشم

وقتي فريادهايم شنيده نميشوند

مينويسم بلكه خوانده شوند.

نميتوانم اين غصه را در كنج خيالم به فراموشي بسپارم

به سادگي ميگويي فكرش را نكن

اما كاش به اين آساني بود

ساده نيست تحمل هر شكستي

و  آنان مرا به راحتي شكستند

هر شكسته شده اي باز هم ميشكند

آنقدر ميشكند تا راه زخم زدن را ياد بگيرد

نه راه شكست دادن را .

من از فرداهاي بي سرانجام مي گريزم

من از فرياد هاي بي بهانه مي گريزم

من از بودن هاي بي اراده مي گريزم

من از نفس كشيدن هاي بي هدف مي گريزم

اينگونه گريختن بهاي سنگيني دارد

بهايي به اندازه يك نفس كه فاصله زندگي تا مرگ است

اما نميدونم چرا نميتونم گريه كنم

با همه قهرم

حتي با خودم و سرنوشت

فرو رفتم توي دنيام

و همه ش از خودم سوالاي بي جواب ميپرسم

چرا؟چرا؟چرا؟

حالم از اين چراها داره به هم ميخوره

از اين فاصله ها و تنهايي ها خسته شدم

توي اين سالهاي زندگيم فهميدم

همه از دروغ بدشون مياد ولي پر از دروغ و دورويي هستن

خيلي وقته حرف كسي رو باور نميكنم

خيلي وقته به كسي اعتماد نميكنم

خيلي وقته به دوست داشتن هاي اين و اون دل خوش نميكنم

خيلي وقته روحم رو به سرنوشت فروختم

و شدم از جنس سنگ

فريب ظاهر آرومم رو نخور

پر از طوفانم

مراقب طوفان باش كه در خودش غرقت نكنه...

به فصل تازه اي از برگريزان كتاب زندگيم رسيده ام

در زير آواري از ناگفته ها دفن شده ام

و تن زخمي و فروخورده ام را به دوش ميكشم

تو نيز از من و دردهايم مپرس

كه زندگيم را به حراج گذارده ام...

خريدار هستي؟

نت ها هم ديگر خسته شده اند از نواختن براي كسي كه نيست

ترانه ي تازه اي خواهم گفت

ساز جديدي ياد خواهم گرفت

آهنگ جديدي خواهم ساخت

و نواي آمدنت را به فراموشي خواهم سپرد

شايد آنوقت بيايي

تا آن وقت

سهمت را از تنهايي هايم نگه ميدارم

نگران نباش امانت دار خوبي هستم

ديدار به قيامت

حتما كه نبايد در زير خروارها خاك باشم تا فاتحه اي برايم بخواني

من روي خاكم برايم فاتحه اي بخوان

سالهاست روحم مرده ..جسمم نيز در راه  است...

بيزارم از آناني كه براي من و بجاي من تصميم ميگيرند

بيزارم از آناني كه بدون شناخت جنس زن برايش حكم و قانون مينويسند حتي احكام زنانه.

بيزارم از آناني كه به نام عدالت تبعيض و نابرابري را اشاعه ميدهند

بيزارم از آناني كه خوب هاي مرا بد جلوه ميدهند

بيزارم از آناني كه جنسيت و دنيايم را به سخره ميگيرند

بيزارم از آناني كه من و من هاي شبيه مرا ملك خود ميپندارند

بيزارم از آناني كه نفس كشيدن را برايمان حرام كرده اند

بيزارم از آناني كه شلاق نگاه شهوت آلودشان را بر پيكر هر زني وارد مي آورند

بيزارم از آناني كه به حكم دين ،دين فروشي و بدتر از آن آدم فروشي ميكنند

بيزارم از آناني كه ميخواهند در پشت ديوار جهالت، زن ها را به اسارت در آورند

بيزارم از آناني كه مردانگيشان را تنها آلت مردانه شان ميدانند و بويي از مردانگي نبرده اند

بيزارم از آناني كه خدايم را چون جلاد ستمگري به من مينمايانند

بيزارم از آناني كه كورند و به جاي انسانيتم جنسيتم را مدنظر قرار ميدهند.

بيزارم از اين گونه زيستن...

بگذاريد آسوده بيارامم...

اما برايم دلسوزي نكن

اشكهايم را ببين

اما برايم ترحم نكن

فريادم را بشنو

اما وادار به سكوتم نكن

بگذار دلخوش اين اماها باشم

از همه ي اين نت هاي تلخ كه برايم آهنگ بي كلام درد مينوازند بيزارم

كاش مرگم در يك روز پاييزي  باشد

در يك روز ابري و سراسر بغض آلود

وصيت ميكنم بجاي خاك در ميان برگهاي پاييزي دفنم كنند

و در مراسم ختمم تنها آسمان اشك بريزد

فاتحه نميخواهم برايم خش خش برگها را به زمزمه درآوريد

و سنگ قبرم را با قطره هاي باران جلا دهيد

باز هم غربتي ديگر در بيكرانه هاي سرنوشت

باز هم من ماندم و دنيايي تلخ تر از جام زهر

ديگر به هيچ كس و هيچ چيز دل نخواهم بست

حتي به گريه هاي شبانه ام

ديگر از خيانت ها و سختي ها شكوه اي نخواهم كرد

حتي از سر محنت و رنج

اعتمادها رو فرو شكسته اند و لگدمال نموده اند

نام خود  را هم با افتخار انسان گذارده اند

خسته ام از اين انسان هاي دروغين پر از رنگ و فريب

خسته ام از اين بودن ها

ديرگاهيست كه به اين نتيجه رسيدم

"انسانيت ناسزايي بيش نيست"

در سكوتم بيش از پيش حس نبودنت فرياد ميزند

اي آواره تر از من خاطراتت بر سرم آوار شده

ميخواهم اين خانه كلنگي را از نو بسازمش

اما بهاي ساختنش را ندارم

بهايي به ارزش يك عمر زندگي

كاش اينقدر ثروتمند بودم

مدتها از حبس خودم در تنهايي ميگذره...

جفت خطام رو خاموش كردم و با سكوت همراه شدم...

سكوت قشنگيه ولي تلخ...

رئيسم متوجه كلافگي و بي حوصلگيم شده صبح غافل از دلايل

آشفتگيم گفت يكي دو روز خونه بمونم واستراحت كنم....

ولي استراحت دواي درد من نيست...

روح پريشونم آشفته تر  از اونه كه با اين چيزا به

آرامش برسه....

دلم آرامش ابدي ميخواد...

از اين همه خواستن ها و نرسيدن ها هم ديگه خسته شدم....

ميخوام برگردم ولي ميبينم پل ها ي پشت سرم خراب شدن

و من موندم و مسير روبروم

مجبورم برم

يا مي افتم تو پرتگاه

يا ميرسم سر دوراهي و از همون جا مسير رو عوض ميكنم

مهم نيست چي ميشه

فقط ميخوام برم

بارون

بباري

بازنده اي

چون

ابري تر

از

من

پيدا

نميشه

خوب ميدونم تنم رو ميخواي نه خودم رو

خوب ميدونم همه اين دلتنگي ها بهونه ست

بهونه اي واسه شهوت سيري ناپذيرت

آخه چطور ميتوني به خودت اين اجازه رو بدي

آخه چطور ميتوني اينقدر راحت خودت رو به هوست بفروشي

ميدونم از نظر تو يه ميوه ي رسيده م

ميدونم از نظر تو فصل چيدنمه

ميدونم نگران ايني كه مبادا حيف و ميل بشم

ميدونم فقط به فكر چيدن من و سير كردن خودتي

ولي بهتره اينو بدوني  من يك انسانم نه ميوه

بهت اين اجازه رو نميدم

حتي اگه زير پاي نامردتر از تو له بشم..

خدايا آخه دارم تاوان چي رو پس ميدم

نميخوام بازيچه باشم ولي هستم

نميخوام بازي كنم ولي مجبورم

همه ميدونن بازنده م

بازيچه ي بازيه زندگي هميشه بازنده ست

 

به دنيا اومدنم تو پاييز خودمم پاييزي كرد...

سرنوشت پاييزي من پر از برگريزانه...